Voorgevoel

Mijn tante Hanna was uitgesproken klein. Ze had zwarte krulletjes, kooltjes van ogen en een hoge babyachtige stem.

In mijn herinnering lachte ze altijd. Vlak voor de oorlog was ze naar Londen gereisd om de Duitse Jood die op zijn vlucht voor Hitler twee weken lang bij haar moeder had gelogeerd opnieuw te ontmoeten. Toen brak de oorlog uit. Ze kon niet terug.

Ze hebben haar geïnterneerd op het eiland Man, waar de katten geen staarten hebben. Daar heeft ze een levenslange afkeer van de Engelsen opgedaan. Ze bleef de Hollandse vreemdeling en net als de allochtonen voedde ze haar kinderen op in de taal van haar vaderland. Voor radio Oranje zong ze Nederlandse liedjes.

Altijd was ze aan het snuffelen op veilingen. Als ze na de oorlog in Nederland was maakte ze er een sport van om, op de weg terug, sierraden en horloges langs de Engelse douane te smokkelen.

Het eerste  jaar, dat ik naar London ging, ik moet een jaar of acht zijn geweest, zei ze vlak voor ik terugging: ‘Ik heb het gevoel dat ik je vanavond weer zal zien!’

Ze keek erbij of ze een geintje maakte. Ik moest lachen, maar toen mij oom me ’s avonds naar de boottrein bracht en die voor mijn neus wegreed zag ik haar inderdaad weer terug. Ik was diep onder de indruk. Mijn kleine goedlachse tante stond in contact met vreemde krachten. De tweede keer dat ik bij haar op bezoek was  zei ze vlak voor het vertrek  opnieuw:
‘Ik heb het gevoel dat ik je vanavond terug zal zien’ en weer had ze dat ondeugende lachje, waarvan zij,  maar toen ik op het station aankwam stond de boottrein gereed en diezelfde avond lag ik in mijn eigen bed.

Sindsdien ben ik vele malen bij mijn familie in London geweest en altijd zei mijn tante:
’Ik denk dat ik jou vanavond terug zal zien.’

Dat heeft me genezen van mijn geloof in voorgevoelens. Bij mij komen ze in ieder geval nooit uit. Hoe vaak heb ik niet inde trein gezeten, waarbij mij plotseling de zekerheid bekroop, dat wij niet op het station zouden aankomen. Ik keek om me heen naar de medereizigers die niks in de gaten hadden. Nooit is er iets gebeurd.

Daar moest ik aan denken toen ik onlangs door het dorp Vreeland wandelde. De kerkklokken luidden.

‘Vandaag wordt Rietje begraven,’ zei de vriendin waarmee ik was. Rietje  bleek een vrouw te zijn die in een huisje aan de rand van het dorp woonde, niet ver bij haar vandaan.

Ze had al een tijd lang kanker. Het was iemand die veel moeilijkheden in haar leven had gekend.

‘Zonde dat ze er niet meer is,’ zei mijn vriendin. ‘Een vrouw die hier ook in het dorp woont die heeft er iets van voorvoeld. Ze vertelde me dat ze,  als ze langs huis van Rietje  fietste, en het ineens heel erg  koud kreeg. Op dat huis rust geen zege, dacht ze dan. Het is een heel bijzondere vrouw. Ze is, ja ..hoe zal ik het zeggen… heel fijnzinnig. Ze weet veel van Oosterse filosofie. Daar heeft ze zich helemaal in verdiept.’

Er liep een rilling over mijn rug. Ik geloof niet in voorgevoel, maar aan de magie van het woord kan ik me niet onttrekken.

7 reacties op “Voorgevoel

  1. Lieve Jack,

    Weer zo’n mooi levensecht verhaal.

    Dat van die Engelsen, een hekel aan hen hebben, nee dat kan er bij mij niet in en al zeker niet vanwege katten, want waar ik ook ben, die zijn me zeer dierbaar.

    W.b voorgevoelens, ja, ik betrap me er vaak op dat ik die ook heb en heb ook de ervaring wel gehad dat het is uitgekomen of dat mijn vermoedens bleken te kloppen. Soms vreemd, want ik geloof eigenlijk in niks, moet te beredeneren zijn.

    Lees alles van je met genoegen.

    Liefs, Dineke

  2. Jack, wat is dat dan “voorgevoel” daar hebben we het( hoe kan dat nou nog) niet over gehad . Mijn moeder met haar voorgevoel, ik kwam eens uit London aan , m’n moeder zou ik verrassen, hing er een briefje aan de voordeur aan mij gericht”Bertus ben naar het Bachkoor , ben om 11 uur thuis”

    Ik heb je vast weleens verteld over wichelroede lopers, ik snap er niks van, maar in een koopakte was het een ontbindende voorwaarde!
    Even later het huis toch verkocht voor een hogere prijs, iedereen blij? Er liep toch echt een watergang onder het huis echt waar.Sommige mensen worden daar ziek van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.