Mijnheer Trap

Mijnheer en mevrouw Trap wisten veel. Wat zeg ik, ze wisten alles. Ze waren de vader en moeder van mijn vriendin. Sociaal-democraten waren van het eerste uur. Op vakanties trokken ze er op uit met de caravan vereniging de rode haan, waarmee ze de socialistische kameraden in het buitenland bezochten.  In Nederland hadden ze tot de inner circle van de partij behoord. Ze waren bevriend met Thomassen, de oud burgemeester van Rotterdam en ze hadden lange gesprekken gehad met één van de oprichters van de Europese gemeenschap.

Mijnheer Trap was een imponerende man. Aan het gevecht bij de Grebbelinie had hij een houten been en een houten arm overgehouden. Zijn blik was die van een veldheer. Als hij een kamer binnenkwam trok hij alle aandacht  naar zich toe.
Je moest je mond houden als hij aan het woord was. Niet dat hij het je verbood om er tussen te komen, daar was simpelweg geen mogelijkheid toe. Telkens als je dacht: nu kan ik wat zeggen, was hij net aan de volgende zin begonnen. Als de kinderen van mijn vriendin iets in het midden probeerden te brengen kregen ze een uitbrander. Vaak vluchtten ze stampvoetend de tuin in. Dan zat mijnheer Trap het toonbeeld van rechtvaardige toorn te wezen. Als oud onderwijzer van moeilijk opvoedbare jongens viel het hem makkelijk aan de hand van talloze anekdotes aan te tonen dat deze kinderen chaotisch opgegroeid waren en dat ze zonder een sterke hand later stuurloos in het leven zouden staan.
Ik zou hem vanwege dit onuitstaanbare gedrag natuurlijk af kunnen schilderen als een onmogelijk mens, maar het gekke was dat ik mijnheer Trap wel mocht. Ten eerste waren zijn verhalen altijd interessant. Hij vertelde nooit tweemaal hetzelfde.

Maar ten tweede – en dat was veel belangrijker-  hij stond er voor zijn dochter. Zij had een moeilijk leven achter de rug. Zij moest de kost verdienen en de kinderen grootbrengen. Na haar scheiding en niet lang nadat ze mij ontmoet had, werd ze ziek. Eerst kreeg ze borstkanker, later botkanker. Haar administratie was een puinhoop, haar leven bestond uit  een voortdurend vechten tegen de wanorde.
Maar altijd als de zaken in het honderd liepen was daar haar vader. In zijn aangepaste auto kwam hij aanrijden uit het Oosten des lands. Dan had hij weer een groot huishoudelijk apparaat voor haar gekocht, dan was het een nieuw meubel of hij zette zich er aan om met zijn zware basstem de mensen van haar ziekteverzekering door de telefoon uit te schelden vanwege de een of andere nalatigheid. Daarbij bewaarde hij altijd tegenover zijn dochter altijd zijn goede humeur.

Hij hield zielsveel van haar en zij van hem. Twee maanden voor dat zij stief kreeg hij een hartaanval. Hij moet in een paar seconden weg geweest zijn.
In zijn huis lag hij opgebaard. Hij lag als een boze oude wolf in een glazen kist, terwijl de talrijke bezoekers voorbij paradeerden. Misschien dat veel mensen hem niet uit hebben kunnen staan, maar mij heeft hij altijd het gevoel gegeven dat wij tot het zelfde team behoorden, het team dat zijn dochter ondersteunde.

 

5 reacties op “Mijnheer Trap

  1. Weer een prachtige weergave van de realistische tijd in je leven.Zo schrijven kan jij alleen omdat ik als lezeres het gevoel krijg dat ik door een raam wel is waar er bij ben.
    Blijf schrijven, Jack

  2. Wat een mooi verhaal! De ambivalente gevoelens tov ‘mijnheer Trap ‘ hebben beiden hun waarde. Niemand is plat. Mooi om het zo op te schrijven! Els

  3. Mooi hoe je scherp en zoet mengt . en met de dichterlijke aanpassing de werkelijkheid zowel verfraait,- heerlijk om in de sound of music te mogen wonen-, als haar recht doet. Opa kon wel teams bouwen, en dat heeft mijn moeder vast in de auteur herkend. Ook fijn dat je ons van de trap hebt gehaald bij het stampen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.