Kerkdienst

Vanmorgen kwam er een klein mannetje met een zuur gezicht de kamer binnen.
Wilt u naar de kerkdienst vroeg hij. Een moment dacht ik dat hij een
keppeltje op had, maar het was zijn kalende kruin die oplichtte.
” Is het een katholieke of een protestante dienst,” vroeg ik
” De dienst is oecemenisch maar vandaag komt er een dominee”
” Ik wil wel komen luisteren”, zei ik voorzichtig.
” Komt u in bed of hebt u een rolstoel?”
‘”Nee,ik kan lopen”
” Dan zie ik u om  half elf in de glazen zaal.”

Ik keek op mijn horloge. Het was half tien. Er was nog genoeg tijd
om me te wassen. Ik stond onmiddelijk op en poetste mijn tanden. Binnen de
kortste keren klopte mijn  verpeegkundige aan of ik wou douchen. Dat had
ik niet moeten doen. Mijn verpleegkundige is een vrouw van in de twintig
met een hoog stemmetje. Ze komt van de zesde verdieping en bij alles wat
ze doet zegt ze: “zo doen we dat op de zesde” Ze is overgeplaatst naar de
vierde, vermoedelijk omdat ze haar kwijt wilden.
Ze priegelde eindeloos aan mijn pleisters om er een waterdicht
beschermingslaagje overheen te plakken, dat er na afloop van het douchen
volgen haar weer af moest en gebruikte zoveel tijd om een klein slangetje
op mijn lichaam te bevestigen, dat het tien over half elf was voor ze
klaar was.”
Er werd geklopt. Er stond een een vrijwilligster in de deuropening die
mijnheer Melvijn kwam halen voor de dienst. Het was later geworden omdat
er zo veel mensen in bedden opgehaald moesten worden.

Beneden in een ruime zaal stonden ca 12 bedden in een halve cirkel rond
een houten kansel.Daartussen zaten ook enkele mensen op stoelen. Achter de
kansel was een mooi kleed opgehangen. De dominee trok haar dienstkleding
aan: een wit habijt met verticale paarse banen. De pianiste in de hoek
begon te spelen.
We konden de dienst meelezen in een boekje. Er waren korte preken bij,
stukjes uit het oude en nieuwe testament die te boek stonden als lezing,
Er waren ook gebeden, maar van in stilte bidden was geen sprake. De
dominee las het gebed voor en wie dat wilde kon mee mompelen. Een aantal
vrouwelijke vrijwilligers kwam rond  of we een kaarsje wilden laten
aansteken en tegen het eind van de dienst kregen we een stukje brood en
een glaasje wijn of als we wilden water aangereikt om een te worden met
het lichaam van Christus. Af en toe werd  een lied in gezet. Er was geen
touw aan vast te knopen. Wat wel opviel was dat de dienst teksten bevatte
die weinig met onze ziekte te maken hadden.
zinnen als:

De duisternis gaat wijken
van de eeuwenlange nacht
Eeen nieuwe dag gaat prijken
met ongekende kracht.

of:
Overal nabij is Hij
Menslijk allerwegen
Maar geen mens herkent Hem,
Hij wordt gewoon verzwegen.
Midden onder u staat Hij die gij niet kent.

Het hele tafereel had iets onwezenlijks. Verdwaasd keek ik in het rond als
naar de rituelen van een vreemde volksstam.
De mensen die hier verzameld waren stonden heel ver van mij af. Wat er
verteld werd was van een stupiditeit die ik moeilijk als troost kon
ervaren voor wat dan ook. Het duurde lang maar uiteindelijk was de dienst
afgelopen.
Nadat de dominee een ieder de hand had gedrukt en diep in de ogen had
gekeken wenste ze ons goede zondag.

Ik denk niet dat ik naar de kerstviering ga.

9 reacties op “Kerkdienst

  1. Lieve Jack, wat beschrijf je dat weer mooi. Ik ben katholiek opgevoed en heb heel wat missen bijgewoond. De sfeer is daar echt anders, althans bij ons in het Zuiden. Hugo en ik leven met jullie mee. Dank voor je mooie stukken en het allerbeste, liefs, Pauline

  2. Leuk verhaal weer, Jack. Goed zo!
    Misschien had het “Licht in de duisternis” mij in jouw plaats meer in de richting van het “rechte pad” gelokt, (zogenaamd, want wat betekent dat : het “rechte pad” ?) ik weet het niet. Ik vind jouw verhaal erg herkenbaar,

    groet,

    Merik

  3. Just desire to say your article is as astonishing. The clarity in your post is simply cool and i could assume you are an expert on this subject. Fine with your permission allow me to grab your RSS feed to keep updated with forthcoming post. Thanks a million and please continue the rewarding work.

  4. For those of us who like your culture posts better than your sports ones, how about an analysis of the Kenedy Center honors. Robert DeNiro, Mel Brooks, Bruce Springsteen, Dave Brubeck, Grace Bumbry– they seem like a pretty worthy group to me. And reading about the various winners, I even see a connection to your inheritance and ability through families topic of interest. Dave Brubeck's sons are also top-flight jazz musicians, and one appears to be married to ur-geneticist William Bateson's granddaughter.

  5. Usually, the motors are in plain sight & 2 to 4 screws hold them on with a detatchable electrical set of wires., & 2 couplers that connects to the mechanical levers that move the wipers. Dont know the cost of the motor but no more than an hour is needed to swap it out. Some motors inter-change & should be no problem finding those that do.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.