Idealisten

In de senior common room van de universiteit van Malawi was zijn stem van verre te horen: ‘When I was in Uganda,’ zei hij en dan kwam er een verhaal van links, want links was hij Matthew Phelps: zoon van een mijnwerker, een forse man met een rood gezicht en borstelige wenkbrauwen. Paulette en hij hadden elkaar ontmoet in Swansea. Als enigen van hun respectievelijke scholen waren  ze naar London gegaan om te studeren. Kinderen van de arbeidersklasse uit Wales waren ze en aan de Engelsen hadden ze nooit kunnen wennen.
‘A bunch of hypocrites’ zei  Matthew, ‘no emotions’.

Op haar was ik verliefd. Ze was rank, op het magere af en ze had  iets fiers. Ik stelde me voor dat ze moeiteloos als een geit over de berghellingen van dit land zou dartelen. Haar ogen waren van een diep zacht bruin. Als ze met me sprak keek ze me intens geïnteresseerd aan.  Matthew en Paulette geloofden heel erg in de nieuwe tijd waarin mensen zoals zij de wereld beter zouden maken. Om dat te bevestigen hadden ze een West Indisch kind aangenomen, Sara. Sara was een beeldje: mager en lichtbruin met kroeshaar. Samen met hetb blonde zoontje vormden ze een voorbode van een samenleving zonder kleurbarrière.

Het land waar we tijdelijk verbleven was arm en nauwelijks aangeraakt door de industrialisatie. De hoofdstad lag in een vallei op 1600 meter hoogte. Rondom gingen bergtoppen tot 2500 a 3000 meter omhoog. Hoewel het een alpenlandschap leek was het toch echt tropen, dat wil zeggen dat de wegen stoffig waren en de huizen er, voor zover het geen hutjes waren, vervallen. De technicolor die in tv uitzendingen over de tropen zo vaak te zien is,  klopte niet met de werkelijkheid. Het land was heel ver weg van de grote wereld.

Op de veranda van Matthew en Paulette, met uitzicht op de Indiase bioscoop en de witte haveloze cafeetjes aan de overkant van de weg, waar de ministers van het land hun hoeren ophaalden,  zaten we uren te praten. Over alles hadden Matthew en Paulette een mening:
over feminisme,  over  community development, over de Frankfurter Schule en over de nieuwste sociologische theorieën. Met hun ideeën bestookten ze  de studenten  om ze gereed te maken voor de op handen zijnde revolutie. Mijn vrouw en Matthew hielden van de film. Af en toe gingen ze samen  naar een voorstelling. Hij kwam haar halen in zijn Toyota station car en twee uur later dropte hij haar weer, luidruchtig lachend  om de stupide  cowboy films, het enige dat tot hier tot de bioscopen doordrong.

We maakten ons  met zijn vieren boos over de stijve Engelse scheikunde professor en de achterbakse  Indiase hoogleraar geschiedenis, die langs slinkse wegen bezig waren de sociale wetenschappen in het lesprogramma van de universiteit naar de achtergrond te dringen.

Toen Ian, de zoon van Matthew en Paulette doodging veranderde alles. Het was een bleke intelligente jongen die aan leukemie leed. Ze waren naar Afrika gekomen in de wetenschap dat hij het wel eens niet zou kunnen halen en misschien was dat wel één van de redenen om Sara te adopteren.. Paulette kon het niet aan. We zagen haar nog wel op de universiteit maar na afloop van haar lessen ging ze onmiddellijk naar huis. Ons viermanschap viel uit elkaar.  Soms  trok ze met een groepje klimmers de bergen in en bleef dagen weg. We zagen – op afstand- hoe  zij steeds bleker werd  en hoe haar ogen strak gingen staan.. Hij bleef de rondborstige en luidruchtige kerel die hij altijd geweest was..

Op een dag kwam hij ons vertellen dat Paulette op een van haar bergtochten een Amerikaan had ontmoet. Ze ging met hem mee terug naar the States. Ze zou in Harvard haar proefschrift gaan schrijven. Roger, haar nieuwe vriend was daar lecturer. De volgende maand was ze vertrokken en een paar weken later gingen wij terug naar Nederland.
Matthew bleef  achter met Sarah.
So much for idealism.

 

7 reacties op “Idealisten

  1. Lieve Jack,

    Je bent een meester van het korte verhaal, net als Alice Munroe. Mooi ook weer,
    dit verhaal met zoveel lagen, je zou er een roman of film van kunnen maken.
    Blijf schrijven en wij blijven lezen! Elly

  2. Cum am ajuns in topul clasamentului ? Nici eu nu stiu (am glumit) . Majoritatea prietenilor mei viziteaza acest site , iar toti stiu ca blog-ul meu participa la ”Schimb de linkuri Gratuite” . Eu cred ca din cauza voturilor lor blog-ul meu a ajuns in top (si pentru asta le multumesc).

  3. i had tears over this post, as it was what i had always imagined my birth would be. my son was born in hospital and had be be intubated. cord cut immediately, as he didnt breathe for 7 minutes.

  4. I really love this one Chelle, it has hit home with me also in that other life. Today I’m more happier and I’m ME. It really hurts me to see others in such pain and it is so hard for others to get out of their circumstances. I do wish I could relieve it for them, but at times you have to do it yrself and believe in God and like you say we are all made in the image of our Lord.GOD MADE US ALL PERFECT IN HIS IMAGE AND LIKENESS. Thank you for this.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.