Lekker vertalen, maar dan

Zo ongeveer zeven jaar geleden begon ik met het vertalen van Toi et Moi. Wat was dat heerlijk. Lekker puzzelen achter mijn computer. De gedichten proeven totdat ik ze me door en door eigen had gemaakt. En dan proberen de toon te treffen, vooral de toon. Maar dat zonder verlies van de élégance van de gedichten. En het  moest ook nog klinken alsof de lezer meeluistert naar de intieme gesprekken, alsof hij bij wijze van spreken op de rand van het echtelijk bed zit. Kortom, het moest Nederlandse spreektaal worden. Ik zwoegde en hier en daar sjoemelde ik met de betekenis van de woorden, maar dat is onvermijdelijk. Na drie jaar was ik tevreden met wat ik gemaakt had. Ik had van het begin af aan al verwantschap gevoeld met deze fransman, die grote gevoelens afwisselt met momenten van zelfbeschuldiging, jaloezie en  met de angst dat de relatie in sleur eindigt. Daarnaast stelt hij zich voortdurend af wat liefde eigenlijk is.
Mijn vrienden waren enthousiast.
En toen kwam het moment waarop ik een mail stuurde naar een oude buurman die hele mooie liedjes maakt. Tot dan toe had ik alleen maar complimenten gekregen maar van hem kreeg ik een nogal zuur antwoord. Hij vond het onvergefelijk dat ik het rijmschema niet had aangehouden.
Het was mijn eerste kennismaking met de boze buitenwereld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.